از محيط  وب لاگم استفاده ميكنم و مخالفت خود را با آقاي  مـــوســـوي  اعلام ميكنم ؟"

سیدی تنها به رنگ سبز نیست

هیچ دانی، مادر سادات کیست؟

سبز یعنی عاشق مولا شدن

پشت درب حیدری، زهرا شدن

سبز یعنی عشق تا شور و بلا

با حسین فاطمه در کربلا

طالب سبزم، نه این سبز ریا

سبز هم بازیچه شد، مهدی بیا

مدعی خواست که آيد به تماشاگه راز

دست غيب آمد و بر سينه نامحرم زد

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش

صبر از اين بيش ندارم چه کنم تا کی و چند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گــر بــدي گـفـت حـسـودي و رفـيقـي رنجيد

گو تو خوش باش كه ما گوش به احمق نكنيم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خنده و گريه عشاق ز جايی دگر است

می‌سرايم به شب و وقت سحر می‌مويم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به داغ بندگی مردن بر اين در

به جان او که از ملک جهان به

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتمش در عين وصل اين ناله و فرياد چيست

گفت ما را جلوه معشوق در اين کار داشت

و بازم تفالي بر حافظ و يك غزل زيبا ، كه اين غزل ديونم كرده

زبان خامه ندارد سر بيان فراق

وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

بــــــــــــــــــــه بـــــــــــــــــــه

دريغ مدت عمرم که بر اميد وصال

به سر رسيد و نيامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم

به راستان که نهادم بر آستان فراق

                  آه

چگونه باز کنم بال در هوای وصال

که ريخت مرغ دلم پر در آشيان فراق

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی

فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود

ز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراق

بـــــــــــــــــــه بــــــــــــــــــــه

اگر به دست من افتد فراق را بکشم

که روز هجر سيه باد و خان و مان فراق

رفيق خيل خياليم و همنشين شکيب

قرين آتش هجران و هم قران فراق

چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شده‌ست

تنم وکيل قضا و دلم ضمان فراق

                    واي

ز سوز شوق دلم شد کباب دور از يار

مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق

فلک چو ديد سرم را اسير چنبر عشق

ببست گردن صبرم به ريسمان فراق

به پای شوق گر اين ره به سر شدی حافظ

به دست هجر ندادی کسی عنان فراق

پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
مهرورزي تو با ما شهره آفاق بود

                                                از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
                                                دوستي و مهر بر يک عهد و يک ميثاق بود

سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد 
ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

             حسن مه رويان مجلس گر چه دل مي‌برد و دين
               بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود

                                                            شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
                                                     دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود

چو پير سالک عشقت به می حواله کند

بنوش و منتظر رحمت خدا می‌باش

گرت هواست که چون جم به سر غيب رسی

بيا و همدم جام جهان نما می‌باش

چو غنچه گر چه فروبستگيست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می‌باش

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی

به هرزه طالب سيمرغ و کيميا می‌باش

مريد طاعت بيگانگان مشو حافظ

ولی معاشر رندان پارسا می‌باش

ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست

حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حاليست

مردم ديده ز لطف رخ او در رخ او

عکس خود ديد گمان برد که مشکين خاليست

می‌چکد شير هنوز از لب همچون شکرش

گر چه در شيوه گری هر مژه‌اش قتاليست

ای که انگشت نمايی به کرم در همه شهر

وه که در کار غريبان عجبت اهماليست

بعد از اينم نبود شابه در جوهر فرد

که دهان تو در اين نکته خوش استدلاليست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد

نيت خير مگردان که مبارک فاليست

کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد

حافظ خسته که از ناله تنش چون ناليست