پير مردي در حال نوشتن نامه اي بود كه نوه اش پرسيد :

                                              پدر بزرگ ، درباره چه مي نويسيد ؟

در باره تو پسرم ، اما مهمتر از آنچه مي نويسم ، مدادي است كه با آن مي نويسم .

                                                         مي خواهم وقتي بزرگ شدي ،  مثل اين مداد بشوي ؟

                 پسر با تعجب به مداد نگاه كرد و چيز خاصي در آن نديد :

                                                                 اين هم مثل بقيه مدادهايي است كه ديده ام .

پدر بزگ گفت بستگي دارد چطور به آن نگاه كني ، در اين مداد پنج خاصيت هست .

                                   كه اگر به دستشان بياوري براي تمام عمرت با دنيا به آرامش مي رسي !

خاصيت اول : مي تواني كارهاي بزگ كني ، اما هرگز نبايد فراموش كني كه دستي وجود دارد

                                      كه هر حركت تو را هدايت مي كند .

 اسم اين دست خداست ، او هميشه بايد تو را در مسير اراده اش حركت دهد .

خاصيت دوم : بايد گاهي از آن چه مي نويسي دست بكشي و از مداد تراش استفاده كني .

اين باعث مي شود مداد كمي رنج بكشد اما آخر كا ر، نوكش تيز مي شود

                             ( و اثري از خود به جا مي گذارد ظريف تر و باريك تر )

پس بدان كه بايد رنج هايي را تحمل كني ، چرا كه اين رنج باعث مي شود انسان

                                                    بهتري شوي .

خاصيت سوم : مداد هميشه اجازه مي دهد براي پاك كردن يك اشتباه ، از پاك كن استفاده 

                                                           كنيم .

                            بدان كه تصحيح يك كار خطا ، كار بدي نيست ،

            در واقع براي اين كه خودت را در مسير درست نگهداري ، مهم است .

خاصيت چهارم : چوب يا شكل خارجي مداد مهم نيست ، زغالي اهميت دارد كه داخل چوب

است .

پس هميشه مراقب باش درونت چه خبر است .

و سر انجام پنجمين خاصيت  : مداد هميشه اثري از خود به جا مي گذارد .

 پس بدان هر كار در زندگي ات مي كني ، ردي به جا مي گذارد و سعي كن نسبت به هر

                       كاري مي كني ، هشيار باشي و بدان چه مي كني .  

توصیف زیر یک معماست . . . ( لَعَلَکُم تَتَفَکَّرون )

بسم رب الشهدا و الصديقين  

            السلام عليك يا ابا عبدالله            السلام عليك ايها الشهدا

سلام ما بادابه محضر طه ، به مهدي زهرا (س )  ،   مهدي صاحب زمان ( عج )

شروع مي كنم به نام يگانه خداي علي (ع)

پيش از آنكه جوهر قلمم اين توصيف را بنويسد، جوهر چشمانم آن را نوشته است.

ادامه توصیف در ادامه مطالب . . . . . 

پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
مهرورزي تو با ما شهره آفاق بود

              ياد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشين لبان
               بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود

                            پيش از اين کاين سقف سبز و طاق مينا برکشند
                             منظر چشم مرا ابروي جانان طاق بود

                                                از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
                                                دوستي و مهر بر يک عهد و يک ميثاق بود

سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد 
ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

             حسن مه رويان مجلس گر چه دل مي‌برد و دين
               بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود

                             بر در شاهم گدايي نکته‌اي در کار کرد
                             گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

                                        رشته تسبيح اگر بگسست معذورم بدار
                                         دستم اندر دامن ساقي سيمين ساق بود

در شب قدر ار صبوحي کرده‌ام عيبم مکن
سرخوش آمد يار و جامي بر کنار طاق بود

                                                            شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
                                                     دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود

آيينه زهرا عليها‏السلام به مناسبت پنجم جمادي‏الاولي سالروز ولادت زينب كبري عليها‏السلام

پنجم جمادي الاولي سال پنجم و يا ششم هجرت، پرثمرترين ميوه شجاعت و بردباري، عفت و پاكدامني در مدينه منوره ظاهر گشت.1 او مظهر عواطف و احساسات پاك و ثمره وجودي دو درياي مواج و خروشان نبوت و امامت گشت و بيت علوي را نورانيتي ديگر بخشيد و سومين اثر زيباي «مرج البحرين يلتقيان2» شد. به طوري كه به انسانهاي شرافتمند جهان، افتخار ديگري دارد. قدومش بر همگان مبارك و راهش پر رهرو باد.

بابش عليِ عالي و مامش زهراست خواهي كه شوي با خبر از رتبه او

( ( دعای نهم ، صحیفه سجادیه ) ) .

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي الِاشْتِيَاقِ إِلَى طَلَبِ الْمَغْفِرَةِ مِنَ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ :

( ( دعای پنجاه و چهارم ، صحیفه سجادیه ) ) .

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي اسْتِكْشَافِ الْهُمُوم :ِ

«مي گويم: من به خط شيخ ما: بهاءالدين عاملي(قدس الله روحه) چيزي را بدين عبارت يافتم:

شيخ شمس الدين محمدبن مكي(شهيد اول) گفت: من نقل مي كنم از خط شيخ احمد فراهاني رحمت الله از عنوان بصري؛ و وي پيرمردي فرتوت بود كه از عمرش نود و چهار سال سپري مي گشت.

او گفت: حال من اينطور بود كه به نزد مالك بن أنس رفت و آمد داشتم. چون جعفر صادق(عليه السلام) به مدينه آمد، من به نزد او رفت و آمد كردم، و دوست داشتم همانطوريكه از مالك تحصيل علم كرده ام، از او نيز تحصيل علم نمايم.
پس روزي آن حضرت به من گفت: من مردي هستم مورد طلب دستگاه حكومتي(آزاد نيستم و وقتم در اختيار خودم نيست، و جاسوسان و مفتشان مرا مورد نظر و تحت مراقبه دارند.) و علاوه بر اين، من در هر ساعت از ساعات شبانه روز، أوراد و أذكاري دارم كه بدانها مشغولم. تو مرا از وردم و ذكرم باز مدار! و علومت را كه مي خواهي، از مالك بگير و در نزد او رفت و آمد داشته باش، همچنانـكه سابقاً حالت اينطور بود كه به سوي وي رفت و آمد داشتي.

ادامه متن را در ادامه مطلب دنبال كنيد  . . . با تشكر “  فقط خواهشاً

نخونده نظر نديد " 

يا علي "

سيزي بزرگ الله ا  تاپيشيرام ""

کنیم و آن چرا که نمیدانیم

احتیاط کنیم این تمام عرفان

 است .

 ( دل خدانما )

جناب شيخ می‌فرمود:

« دل هر چه را بخواهد همان را نشان می‌دهد، سعی كنيد دل شما خدا را نشان دهد! انسان هر چه را دوست داشته باشد، عكس همان در قلب او منعكس می‌شود، و اهل معرفت با نظر به قلب او می‌فهمند كه چه صورتی در برزخ دارد، اگر انسان شيفته و فريفته جمال و صورت فردی گردد، يا علاقه زياد به پول يا ملك و غيره پيدا كند،‌همان اشياء، صورت برزخی او را تشكيل می‌دهند. »

سه كار براي عاشق خدا شدن ))

آ شيخ رجبعلي خياط فرموده بودند :

هركس مي خواهد عاشق خدا شود بايد سه كار بكند :

1- انس با قرآن

2- آشنايي و اُنس با حافظ

آشيخ رجبعلي فرموده بودند :( حافظ هشت درجه از ايمان را داشت)

3- نشست و برخواست با عاشقان خدا و آنهايي كه بوي خدا را مي دهند .

ادامه متن را در ادامه مطلب دنبال كنيد  . . . با تشكر

محبت

محبت، كيميای خودسازی

محبت، كيميای خودسازی و سازندگی است، عشق به خداوند متعال همه زشتی‌های اخلاقی را يك جا درمان می‌كند، و همه صفات نيكو را يك جا به عاشق هديه می‌دهد. كيميای عشق، چنان عاشق را جذب معشوق می‌كند كه هرگونه پيوند او را با هر كس و هر چيز جز خدا قطع می‌نمايد.

در مناجات محبين منسوب به امام زين‌العابدين (ع) آمده است:

<< الهی من ذا الذی ذاق حلاوه محبتك فرام منك بدلاً و من ذا الذی انس بقربك فابتغی عنك حولاً؛ >>

خدای من! كيست كه شيرينی محبت را چشيد و يار ديگری برگزيد؟ و كيست كه به قرب و نزديكی تو انس گرفت و جدايی تو را طلبيد؟!»

عشق جذاب است و چون درجان نشست
هم در دل را ز غير دوست بست

و در روايتی منسوب به امام صادق عليه السلام آمده است:

« حب الله إذا أضاء علی سر عبد أخلاه عن كل شاغل، وكل ذكر سوی الله ظلمه، و المحب أخلص الناس سراً لله تعالی، و أصدقهم قولاً، و أوفاهم عهداً؛

نور محبت خدا هرگاه بر درون بنده ای بتابد، او را از هر مشغله ديگری تهی گرداند، هر يادی جز خدا تاريكی است. دلداده خدا مخلص ترين بنده خداست و راستگوترين مردمان و وفادارترين آن‌ها برعهد و پيمان. »

ادامه متن را در  ادامه مطلب ببینید .

رفتن به قبرستان و زيارت اهل قبور بهترين محل و بهترين فرصت بري تفكر و تدبر درباره مرگ است كه انسان مي تواند با رفتن به آنجا و گرفتن درس عبرت در پي آباداني آخرت خويش باشد و با حسابرسي اعمال و عملكرد خويش ، در پي چاره جويي بيافتد ، به فرموده قرآن كريم و معصومين عليهما السلام جامة عمل پوشاند :

((وهر كس بايد بنگرد تا براي فردايش چه چيز از پيش فرستاده است ))

پس اي دوستان و اي اهل تقوا بياييد در كنار برنامه روزانه ساعاتي را به زيارت اهل قبور و ديدار از گورستان و تعمق در اعمال و سنجش آن با دنياي پس از مرگ اختصاص دهيم . مخصوصا ليالي الجمعه ((شب هاي جمعه )) كه ثواب آن نيز دوچندان است .

 امام صادق مي فرمايد : از نفس خود حساب بكشيد قبل از اينكه در قيامت از شماحساب بكشند.

اعتقاد به معاد :

ياد مرگ و تفكر و انديشه در خصوص سراي باقي و اخروي از نعمات الهي است كه سبب مي شود انسان خود را براي ملاقات پروردگارش مهيا سازد و لذايذ زودگذر دنياي فاني او را غافل نكند .
تفكر دربارة مرگ و باور كردن معاد موجب آباداني سراي آخرت و موجب بيداري ديده دل مي شود و سبب مي شود انسان با انجام اعمال صالح و دوري نمودن از معاصي و طغيان و عصيان ، مساله وحشت از مرگ را براي خويش حل كند و به مرگ بعنوان يك غول وحشتناك ننگرد ، اگر انسان به حقيقت زندگي پي ببرد مرگ را پايان زندگي نخواهد پنداشت و تمام پل ها را پشت سر خود خراب نخواهد كرد ، بلكه به فكر توشه و آذوقه براي يوم  تبلي السرائر  و روشني و آباداني خانه ابدي خواهد بود ، چرا كه مرگ را شروع زندگي واقعي و جاودان پنداشته و در پي انجام فرائض و واجبات و اوامر الهي و ترك نواهي و معاصي خواهدبود .

لقمان مي گويد : دو چيز را به ياد داشته باش و دو چيز را فراموش كن . اما آن دوچيزي را كه بايد همواره بياد داشته باشي عبارتند از : خداي تعالي و مرگ و اما آن دو چيزي كه بايد بدان فراموش كني عبارتند از : خوبي تو در حق ديگران و بدي ديگران در حق تو .

چگونه به ياد مرگ باشيم :

۱) تدبر در آيات قرآن كريم كه در زمينة بازگشت انسان بسوي خدا و جهان ابدي هستند :

((بازگشت همگان بسوي خداست ))

((حد آگاهي از غيب و اسرارپنهان آسمانها و زمين ، تنها از آن خداست وهمه كارها به سوي او بازگردانده مي شود ، پس او را پرستش كن و بر او توكل نما و پروردگارت از كارهايي كه مي كنيد ، هرگز غافل نيست ))

((مالكيت آسمانها و زمين از آن اوست و همه امور بسوي او باز مي گردند ))

((سپس بازگشت همة شما به سوي پروردگارتان است ، آري تدبر در آيات قرآن كريم انسان را از غفلت ها و خواب هاي شيرين و زودگذر بيدار مي كند ))

2) تفكر و تدبر در حوادث مختلف كه در زندگي انسان و يا ديگران رخ ميدهد :

گاهي مواقع اتفاقاتي در زندگي انسان رخ ميدهد كه اين اتفاقات براي انسان و ديگران درس عبرت و آموزنده و سبب بيداري است ، البته براي كساني كه در خواب غفلت نيستند و روح بيدار دارند .
انسان غاقل از اين حوادث مي تواند استفاده هاي خوب و ارزنده اي براي خود كسب كند مرگ هايي ناگهاني كه طبق روايات در آخر الزمان  اتفاق مي افتد در اين زمان برای ما فراوان است . براي مثال شما روزي دوست و رفيق خود را سالم و سرحال مشاهده مي كنيد ، پس از مدت كوتاهي عكس همان شخصي را روي در و ديوار در اعلاميه اي مي نگريد ، باورتان نمي شود و تعجب مي كنيد . اينگونه اتفاقات درس بيداري از خواب غفلت هستند و انسان زرنگ و متدين مي بايست از اين حوادث و اتفاقات ناگهاني درس عبرت بگيرد . چون دير يا زود از دم اين داس بزرگ  " گذر بايد كرد .

 
3)تفكر و تدبر د خلقت انسان و بازگشت او :