| تبليغات | X |
اینم چند ابیات منتخبی .
دل دردمــند عــاشق ز مـحـبـت تـو خون شـد
نه كشي به تيغ هجرت نه به وصل ميرساني
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ .
ســـخن عشق نــه آن است که آيـد بـه زبان
ساقيا می ده و کوتاه کن اين گفت و شنفت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گفتمش در عين وصل اين ناله و فرياد چيست
گــفــت مـا را جـلـوه معشوق در اين کار داشت
ــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ .
هر که شد محرم دل در حرم يار بماند
وان که ايـن کـار ندانست در انکار بماند
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ .
مردم در اين فراق و در آن پرده راه نيست
يــا هـسـت و پـرده دار نـشـانـم نـمـیدهـد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حريم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل اسـت
کسی آن آستان بوسد که جان در آستين دارد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ـ
لب لعل و خط مشکين چو آنش هست و اينش هست
بــنـــازم دلـــبـــر خـــود را کــه حـسـنـش آن و ايـن دارد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است
بــر رخ او نــظــر از آيــــنـــه پـــاک انــداز
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گفته بودي شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حدٌ بشد و ما نه دو ديديم و نه يك .
و بازم تفالي بر حافظ و يك غزل زيبا ، كه اين غزل ديونم كرده
زبان خامه ندارد سر بيان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق
بــــــــــــــــــــه بـــــــــــــــــــه
دريغ مدت عمرم که بر اميد وصال
به سر رسيد و نيامد به سر زمان فراق
سری که بر سر گردون به فخر میسودم
به راستان که نهادم بر آستان فراق
آه
چگونه باز کنم بال در هوای وصال
که ريخت مرغ دلم پر در آشيان فراق
کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بیکران فراق
بـــــــــــــــــــه بــــــــــــــــــــه
اگر به دست من افتد فراق را بکشم
که روز هجر سيه باد و خان و مان فراق
رفيق خيل خياليم و همنشين شکيب
قرين آتش هجران و هم قران فراق
چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شدهست
تنم وکيل قضا و دلم ضمان فراق
واي
ز سوز شوق دلم شد کباب دور از يار
مدام خون جگر میخورم ز خوان فراق
فلک چو ديد سرم را اسير چنبر عشق
ببست گردن صبرم به ريسمان فراق
به پای شوق گر اين ره به سر شدی حافظ
به دست هجر ندادی کسی عنان فراق
پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
مهرورزي تو با ما شهره آفاق بود
ياد باد آن صحبت شبها که با نوشين لبان
بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود
پيش از اين کاين سقف سبز و طاق مينا برکشند
منظر چشم مرا ابروي جانان طاق بود
از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
دوستي و مهر بر يک عهد و يک ميثاق بود
سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد
ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود
حسن مه رويان مجلس گر چه دل ميبرد و دين
بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود
بر در شاهم گدايي نکتهاي در کار کرد
گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود
رشته تسبيح اگر بگسست معذورم بدار
دستم اندر دامن ساقي سيمين ساق بود
در شب قدر ار صبوحي کردهام عيبم مکن
سرخوش آمد يار و جامي بر کنار طاق بود
شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود
اي بــازيـگر گــريــه نـكن مــا هـممون مثـل هـمـيم
صبحا كه از خواب پا ميشيم نقاب به صورت مي زنيم
يكي معلم ميشه و يکي ميشه خونه به دوش
يكي ترانه ساز ميشه يكي ميشه غزل فروش
كـهـنـه نـقـاب زنـدگـي تـا شـب رو صـورتـهـاي ماست
گريه هاي پـشـت نـقاب مـثل همـيـشـه بي صداسـت
هركسي هستي يه دفعه قد بكش از پشت نقاب
از رو نوشــته حـرف نـزن رهـا شـو از ديـده خـواب
نــقــش يــك دريـچـه رو ، رو مــيلــه قــفــس بــكــش
بــراي يـــك بــار كـه شـده جـاي خـودت نـفـس بـكـش
كاش كـي مـيـشد تـو زندگي ما خودمون باشيم و بس
تــنــهـا براي يــك نــقــاب حــتــي بــراي يــك نــفــس
تا كي به جاي خودمون نـقاب مـا حـرف بزنه
تا كي سكـوت و رج زدن نــقش نمـايش مـنه
هركسي هستي يه دفعه قد بكش از پشت نـقـاب
از رو نوشته حرف نزن رها شو از ديده خواب
نــقــش يــك دريـچـه رو ، رو مــيلــه قــفــس بــكــش
بــراي يـــك بــار كـه شـده جـاي خـودت نـفـس بـكـش
ميخوام همين ترانه رو ، رو صحنه فرياد بزنم
نــقــابــمــو پــاره كـنـم جــاي خـودم داد بــزنـم
