و بازم تفالي بر حافظ و يك غزل زيبا ، كه اين غزل ديونم كرده

زبان خامه ندارد سر بيان فراق

وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

بــــــــــــــــــــه بـــــــــــــــــــه

دريغ مدت عمرم که بر اميد وصال

به سر رسيد و نيامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم

به راستان که نهادم بر آستان فراق

                  آه

چگونه باز کنم بال در هوای وصال

که ريخت مرغ دلم پر در آشيان فراق

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی

فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود

ز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراق

بـــــــــــــــــــه بــــــــــــــــــــه

اگر به دست من افتد فراق را بکشم

که روز هجر سيه باد و خان و مان فراق

رفيق خيل خياليم و همنشين شکيب

قرين آتش هجران و هم قران فراق

چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شده‌ست

تنم وکيل قضا و دلم ضمان فراق

                    واي

ز سوز شوق دلم شد کباب دور از يار

مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق

فلک چو ديد سرم را اسير چنبر عشق

ببست گردن صبرم به ريسمان فراق

به پای شوق گر اين ره به سر شدی حافظ

به دست هجر ندادی کسی عنان فراق